Brusselse gedichten

Hier twee gedichten over Brussel, of ten minste over beelden die in Brussel staan. Ze zijn al enkele jaren geleden ontstaan naar aanleiding van 'Water en vuur', een project o.l.v. Karla de Boer-Gilberg, waarin dichters worden uitgenodigd om een gedicht te schrijven bij sculpturen uit de openbare ruimte:

 

‘La ville en marche’

bij een beeld van Folon

Wie deze stad liefheeft

ziet achter elke grijze gevel

een mens.

Het is niet in de mooiste huizen

dat de mooiste levens worden geleden.

Dit wil ik gezegd hebben:

ik hou van deze stad,

deze verlatene, geslagene, verdeelde.

Ik zal misschien voor mijn tijd sterven

aan longkanker, of door een auto

omvergereden.

Dat is niet haar schuld,

maar van hen die haar onvoldoende beminnen

om zich stapvoets aan haar over te geven.

 

 

Silke

bij een beeld van Blondel

 

Ze had eigenlijk Aïshe moeten heten

in deze buurt. Ook Aïshe

droomt van dit: een perkje groen,

een boom.

O Schaarbeek, ik zou al je negentiende-eeuwse

glorieuze standbeelden inruilen voor een

roosvingerige minaret, waaruit een stem

aan de vier windrichtingen verkondigde

dat de dromen van kleine meisjes

ons de weg tonen naar het paradijs.